Waarom overvalt de wereld mij ‘s ochtends? Waarom slaat de morgenstond mij met een klauwhamer in mijn nek? Ik heb het niet over de werkdagen, welke mij geen ruimte laten om me zwaar te voelen, maar over de weekenddagen. Deze twee dagen zijn duidelijk in de minderheid en geven zich bij voorbaat al over.
Kribbig stap ik uit bed. Lang blijven liggen zit helaas niet in mijn systeem, tenzij het koud is buiten. Dan protesteert mijn lichaam en neemt mijn hoofd mee ten onder. Na me nog twee keer te hebben omgedraaid stap ik alsnog humeurig uit bed. Oké, die buurman die al zestien weken aan het boren is, neem ik nu voor lief.
Wat is dat woord ook alweer? Shagrijnig? Chagrijnig? Sjagrijnig? Op dit moment lijkt elke SH op CH op SJ. En elke combinatie is me om het even. Zo niet word ik nog pissiger van dit woord. Is het de spelling? Ik ben bang van wel. Vanaf nu dus alleen nog maar ‘knorrig’. Kijk, daar word ik nog eens vrolijk van!
