De ‘avond vooraf’ was als vanouds. Vaste congresgangers verzamelden zich op de SS Rotterdam om al voor te borrelen en een beetje te netwerken of oude koeien uit de sloot te halen. De Oceanview bar gaf een goede sfeer en de gelegenheid om bekenden te begroeten en van een wijntje te genieten. Meerdere ROC’s waren vertegenwoordigd en het onderwijs was zonder uitzondering het gesprek van de avond. Na een goede afsluiter met een select gezelschap in hartje Rotterdam, eindigde de avond rond 3 uur.

De eerste officiële dag bestond uit workshops op locatie. Van het bezoeken van een jeneverstokerij tot tassenontwerper en top-ondernemer Omar Munie, diversiteit was er zeker. De workshop tassen maken bij Omar Munie was van enorm inspirerende omvang. Deze ondernemer in hart en nieren vertelt zijn levensverhaal zo vol passie, dat de hele groep geïnspireerd raakt. Als blijkt dat we ook nog taart krijgen omdat de winkel precies een jaar bestaat en Omar deze samen met ons aan tafel komt aansnijden en opeten, is het feest compleet. Dat we daarna ook nog zelf een telefoonhoes mogen maken uit de materialen die hij ter beschikking heeft (denk aan verschillende soorten leer) brengt ons zelfs in euforische staat.

Na een uurtje in Rotterdam te hebben rondgelopen is het tijd voor het diner op de Majesteit. Met een indrukwekkend memoriam aan Mieke (wat zelfs mij een brok in de keel bezorgde) en een nachtje stappen in de Witte Aap komt er aan deze mooie dag een goed einde.

De tweede dag stond in het teken van workshops en masterclasses. Helaas moet ik bekennen dat de wekker mij lichtelijk in de steek heeft gelaten, waardoor ik enigszins verlaat bij de masterclass over professionalisering in het onderwijs arriveer. Een masterclass welke enorm gericht was op het management en vooral organisatorisch van aard was. Een mindere start van deze, korte, dag.

Als afsluiter een fantastisch staaltje cabaret van Frans Miggelbrink (@miggelbrink) en zijn ‘stagiaire’ waar, na alle ‘slaapstand’ perikelen van de masterclass, er weer even ruimte voor humor en zelfs zang was! Toch een geslaagde ‘dag’, waarna mijn collega’s en ik voldaan n de auto stappen voor de terugrit naar ‘s-Hertogenbosch.

Conclusie: BTG tweedaagse, jaarlijks een zeer geslaagd evenement! Vooral mee doorgaan en niet bang zijn om een andere weg in te slaan! Laat ze maar een keer naar onze stad komen. Wij zijn er klaar voor!

Voorbereiden van deze gesprekken is lastig, maar zeker niet onmogelijk. Een combinatie tussen kennis (hoe gaat een verkoopgesprek, VOCATIO), vaardigheden (groeten van de klant, verkooptechnieken) en houding (hoe spreek je de klant aan en hoe ‘level’ je?) is al makkelijker om aan te leren. Maar waarom wij dat niet, in stappen, voor elkaar krijgen, blijft voor mij een raadsel. Ik denk dat wij (als vakdocenten) hier niet genoeg over weten of de ervaring uit de praktijk zelf missen. Kan een verkoopgesprek dan alleen maar worden aangeleerd door een goede verkoper? En waar blijft dan zijn of haar pedagogische kennis? Veel vragen met evenveel antwoorden. Er is nog genoeg werk aan de winkel!

Kribbig stap ik uit bed. Lang blijven liggen zit helaas niet in mijn systeem, tenzij het koud is buiten. Dan protesteert mijn lichaam en neemt mijn hoofd mee ten onder. Na me nog twee keer te hebben omgedraaid stap ik alsnog humeurig uit bed. Oké, die buurman die al zestien weken aan het boren is, neem ik nu voor lief.

Wat is dat woord ook alweer? Shagrijnig? Chagrijnig? Sjagrijnig? Op dit moment lijkt elke SH op CH op SJ. En elke combinatie is me om het even. Zo niet word ik nog pissiger van dit woord. Is het de spelling? Ik ben bang van wel. Vanaf nu dus alleen nog maar ‘knorrig’. Kijk, daar word ik nog eens vrolijk van!

Wat mij inmiddels wel duidelijk is, is dat de hele server van Tiscom Hosting over de flos is geweest en dat er andere sites ook last van hebben ondervonden. Aan de ene kant is dat natuurlijk enorm vervelend door de betrokkenen, maar helaas heb ik er geen invloed op kunnen hebben. Overigens vind ik het zelfs wel grappig. Een site van mij, waar waarschijnlijk niemand op kijkt, haalt de hele server down. Heb ik toch nog iets losgemaakt met deze website!

Het leuke aan dit project is, zoals je zelf kan lezen op zijn website, dat er zeven artiesten het artwork hebben gemaakt. En een van die artiesten ben ik zelf geweest. Daarom supertrots op Bram met een beetje narcisme in de ondertoon.

(op de foto: Stanley van Heusden)

Voor mij een van de belangrijkste redenen om sport WEL op scholen terug te brengen (als dat natuurlijk niet al gebeurd is) is diezelfde uitspraak. Want waar is binnen het MBO voor veel leerlingen nog de uitdaging? Oké, we hebben te maken met genoeg problemen, maar zijn dat niet meer de uitdagingen voor de docent?

De geest kan niet getraind blijven zonder het lichaam daar bij te betrekken. En we kunnen er tegenwoordig simpelweg niet meer van uitgaan dat onze jongeren nog bij een sportvereniging zitten. Wat daar de reden van is, is ons al lang duidelijk. Andere bezigheden die veel belangrijker worden gevonden. Sociaal contact ligt niet langer op straat, maar hangt aan een zijden (of liever gezegd: glasvezel) draadje. En wie een dag niet online is, heeft een dag niet geleefd.

Oorzaak en gevolg liggen altijd naast elkaar. Sceptici zullen zeggen dat sport juist een uiting tot geweld veroorzaakt. En zoals Stephen Fry (overigens zelf een tegenstander van ‘games’ op ‘public schools’) zo mooi schreef in ‘Moab is my washpot’: ‘Oh, there was always a Jamie, a good-lad-Jamie, a neat, nippy, darty, agile scrum-halfy little Jamie. Jamie could swarm up ropes like an Arthur Ransome hero, he could fly up window frames, leap vaulting horses, flip elegant underwater turns at the end of each lap of the pool, somersault backwards and forwards off the trapeze and spring back up with his neat little buttocks twinkling and winking with fitness and firmness and cute little Jamieness. Cunt.’ Waar strijd is zal jaloezie zijn. Maar waar strijd is ligt ook de uitdaging.

Beweging, verbroedering en extravertisme moet gestimuleerd worden en aangezien een groot deel van de opvoeding terecht komt in het onderwijs (want waar is nog de tijd naast: hangen op de hangplek en verplicht naar school gaan) lijkt het mij niet onverstandig om ook dit terug de schoolbanken in te slepen. Desnoods aan de haren.

Op elk niveau van onze MBO opleidingen vragen we van onze leerlingen een vorm van zelfstandigheid. Van niveau 1 tot en met niveau 4 krijgen deze ‘jong volwassenen’ te maken met lesstof, vragen, opdrachten en projecten waar ze, geheel zelfstandig, hun eigen weg moeten vinden. We verwachten de leerlingen zelfstandigheid te leren door ze in het diepe te gooien, maar hebben we ooit een kind in het water gegooid voor zijn A-diploma en gevraagd: ‘Laat maar zien. Als het lukt, krijg je je diploma! ‘ Waarom doen we dit dan wel in het MBO onderwijs?

Als we kijken naar onze scholen, waarin CGO opleidingen worden aangeboden, dan zien we deze vorm regelmatig terugkeren. De leerling komt de eerste dag op zijn nieuwe school (nog vers van het VMBO) en krijgt meteen een opdracht voor de kiezen zonder een handleiding, ervaring of enige uitleg. Docenten trekken zich terug en zijn ‘beschikbaar’ voor vragen. Maar welke vragen te stellen als je niet weet welke kant je op moet? Of welke kant de docent van je verwacht op te gaan?

De belangrijkste taak bij het aanleren van ondernemendheid bij leerlingen is weggelegd voor de docent. Zoals bekend verandert de rol van de docent in het Competentie Gericht Onderwijs. De docent is niet alleen meer een orakel die theorieën haarfijn weet uit te leggen, maar ook de badmeester die de haak hanteert die voorkomt dat je kopje-onder gaat. Een mentor die je de eerste stapjes leert en je duidelijk maakt (op welke manier dan ook) waar de uitdagingen in een vak, project, opleiding of zelfs in een beroep liggen. Pas als je enige proefrondjes hebt gedraaid is het tijd om het zelf te proberen, maar wel met een begeleider langs de zijlijn die op elk moment kan ingrijpen en die dat ook, vanuit zijn eigen ondernemendheid, doet.

Mogelijkheden zien (deze niet voorgekauwd krijgen, maar wel op gewezen worden), verbeteringen aanbrengen (of aangebracht krijgen), nieuwe ideeën bedenken en creatief zijn (hiertoe gestimuleerd worden) en actie ondernemen maken het onderwijs interessant voor mensen. En niet alleen voor leerlingen maar ook voor al het lesgevend en ondersteunend personeel.